KAARAWAN NG NANAY KO….

Kaarawan ng nanay ko November 28. I want to greet her personally pero nasa malayo ako. I want to hug her, kiss her and tell her how i love her and how grateful I am for bringing me up. Hindi ko na siya nakasama during the last 3 years dahil siya ay nasa mga kapatid ko.

At hindi ko rin siya nakasama for 18 years nang iwan niya kami after my tatay died in 1979.

She just went away, a year after tatay died. The burden of feeding,clothing and sending to school my 2 younger sisters fell on my shoulders. I was in second year college that time. I have to maintain my scholarship and at the same time did odd jobs at iba pang puwedeng pagkakakitaan para may pang-agdong buhay naming magkakapatid. Dagdag pa na ako ay nasa Nueva Ecija, while my two sisters are in Manila and in Angono, Rizal. Wala pang text, facebook at email ng panahong iyon kaya ang hirap balansehin ang obligasyon ko sa kanila as an elder brother, ang mga aralin para mamaintain ko ang aking grades para sa aking scholarship, ang pagtatrabaho para may pandagdag panggastos at ang mga iba ko pang activities sa University.

I thought wala na si Nanay. Matagal ko rin siyang hinanap. From Camarines to Olongapo to Baguio. Anywhere na may lead akong natanggap. I even went to Homes for the Aged searching for her. Sa paghahanap kong iyon ay marami akong naging kaibigan sa Homes for the Aged at doon ang unang kong Ministry sa pagpapalakas ng loob ng kapuwa.

Then one day after 18 years, in 1998, I receive a call from a relative asking me to send him money para sunduin si Nanay dahil me sakit daw. I told him, just give me the address at ako ang susundo. I doubted kasi ang sinabi niya, dahil he has the reputation for extracting money sa kung anu-anong raket. He did not reply. Then, after one week my sister who was residing in Angono that time called me and told me that Nanay ay dumating sa kanila, me sakit at almost half of the body was paralyzed.

I told my sister na kukunin ko si Nanay at ipapagamot. Dumating ako sa kapatid ko pero bago ko niyakap si Nanay ay gusto ko munang sagutin niya ang isang katanungang matagal na dala dala ko: “bakit mo kami iniwan?”. Pero sa puso ko, anuman ang sagot niya ay tanggap ko at nakahanda na ang kapatawaran. Hindi ko na nga matandaan kung ano ang sagot niya sa akin, basta after she replied, niyakap ko siya at ako ay umiyak sa kasabikan ko sa kanya.

I explained sa lahat ng nakakaalam ng pag-iwan sa amin ni Nanay na what she did is not her doing, it is God’s will. Kasi, marami sa atin ang judgmental. Nanghuhusga kaagad kahit na di alam ang nararamdaman ng isang tao o di alam ang buong kuwento. Look, if Nanay did not leave us, malamang lahat kami ay aasa sa kanya. Sa style ni Nanay na spoiled kami sa kanya noong siya ay kasama pa namin, malamang umasa kami sa kanya at di natuto sa buhay. When she left us, oo, nakaramdam ako ng lungkot, hirap at hinanakit, biro mo iyong wala ka nang ama e iiwan ka pa ng nanay mo at a stage na kailangan mo siya. Pero dahil dito natuto akong mabuhay, naging tough, masipag, matimpiin at matiyaga. Kung hindi doon, baka ako ay hindi ganito katapang sa pagharap sa buhay. At alam ko na iyon ay way of God para ako ay maging kung ano ako ngayon. It is God’s way of making me brave and strong.

Whatever it is, Nanay is my mother. She carried me in her womb for 8 months (premature ako and a blue baby at that), she’s my first teacher, my first guide, the first person na nasilayan ko ng ako ay isinilang. And I am so thankful to God for giving me a mother like her.

I want her to have a long life. Pagretiro ko ay makasama ko pa siya.

Maligayang kaarawan Nanay. Mahal na mahal kita.

—-00000—-

“Back then I didn’t know why, why you were misunderstood. So now I see through your eyes, all that you did was love.” (Spice Girls)

2 Comments

  1. awww…. wala ako nasabi… you’ve been through a lot sir… may separation anxiety ako sa nanay ko (kahit na malimit kami di magkasundo)… i can’t imagine life without a mom to there… well, everything happens for a reason, and un nga siguro ay para maging stronger person kayo and be an inspiration to those who were abandoned… sabi nga, ang bago maging valueable and ginto, dumadaan muna sa apoy…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s