HELLO HAPPINESS

I was browsing on you tube when I got interested in a video – the “Hello Happiness” campaign of Coca Cola in Dubai. It is about putting up a special phone booth which accepts  Coke bottle Caps instead of Coins for a free 3 minute international phone call. The those of us who sees it, the whole scheme reeks of marketing in nature, but for the overseas workers who feel the joys of talking with their love ones through this booth, it is a big help.

What caught my attention were the interviews to the workers about what it their motivation in working abroad:

“If working here means my wife, children and parents canl be happy, then I can stay here forever.”

“We work here so our children can be educated, if they can have a better life, then my life would be worthwhile.”

It is not the gesture of Coca cola that is moving me. It is not the idea that you have to drink Coke to be able to get this free call that makes me revolting. It is not the understanding that this is plainly Marketing and Promotion at its lowest level that  piques me.  With such little salaries, these workers will actually have to make a conscious decision about whether they should buy Coke or water. Sugar in or flush out sugar.

What I feel are reflecting images of Sacrifice, Patience, Loneliness, Pain and Longing.

What I see are tears of these workers who day to day have to bear the heat, the dust, the harsh environment and the power tripping of people of other nations.

What I hear are gnashing of teeth to control oneself over the boorishness of superiors, the selfishness of compatriots and the arrogance of superior races.

I just hope that their love ones could feel their sacrifices, their agony, their loneliness and their trying to fight the urge to go home.

I guess the Hello Happiness is more significant if the people left in their homes:

  • study well as they are called estudyante, not lakwatsero or gimikero
  • spend wisely the money sent to them, which are hard earned (with blood and tears) by their overseas father or mother
  • invest wisely on things that will be useful for their overseas worker father or mother in the future
  • keep a strong family so that the overseas worker father or mother will have a real rest and peace when he / she goes home
  • call on the overseas father or mother more often, expressing gratitude for showing great love
  • keep close relationship to God for the blessings called overseas father or mother

I pray that everyone of us really understand that our overseas father or mother  are sacrificing not only for want of a better life.

But the BEST for their family. And to quote, even if they have to stay abroad forever.

Let us also be the best for them. Let us give them the joy of saying “Hello Happiness”.

—000—

“Time it was I had a dream, and you’re the dream come true. If I had the world to give, I’d give it all to you. I’ll take you to the mountains, I will take you to the sea. I’ll show you how this life became a miracle to me.” – Dar Williams

 

 

 

 

Advertisements

Achievements… in our small way

Napagusapan ang achievements sa isa kong grupo ng mga kamag-aaral at ang pagpaparangal sa mga ito. Gusto ko sana tanungin ang mga thoughts na naishare ko sa isang kamag-aral, at close na kaibigan tungkol sa mga awards awards na iyan at mga achievements. Maraming mga binanggit na pangalan na kung susuriin ay mga may titulo, posisyon at kayamanan pero sa akin ay marami akong mga kaklase na sa tingin ko ay mas deserving.

They have a tiny house not a mansion. They don’t wear mamahaling damit at alahas. Wala silang mamahaling sasakyan, condominium unit o stocks sa mga kompanya. Halos walang laman ang kanilang mga bank accounts, hindi sila nakakuha ng mga awards at parangal sa ibang mga institution of associations. Wala silang congregation na pinamumunuan. Ngunit sila ay maituturing na mas matagumpay.

Sa aking sarili rin, kapag ako ay niyayakap ng aking wife, nakikipaglaro ng basketball sa aking mga anak, nginingitian ng aking Nanay o kinakausap ng aking mga kaibigan, I feel like a success. Kapag ako ay may napapasayang tao, may natutulungan, kapag ang masungit na cashier sa Pinoy Restaurant ay aking napapangiti, o ako ay naabutan ng pagkaing di ko alam ang lasa ng mga Indian, hinihingan at iginagalang ang opinion ng ibang lahi, ito ay isang achievement sa akin.

Kapag ang aking ilang piso ay nakarating sa charity at alam ko na ito ay nakadagdag sa pantulong at ako ay nakapagbahagi ng maliit na payo at nakinig sa hinaing ng kaibigan o kahit na di kakilala, ako ay successful.

Kapag naiisip ko na mahal ako ng Diyos sa kabila ng aking mga pagkukulang at kahinaan, I am a success. Kapag narealize ko na despite of what the administration of our foundation that I single handedly established did to me ay di ako nanghinawa o pinanghinaan ng loob sa pang-unawa at pagtulong sa kapuwa, I feel successful.

Siguro ang kailangan ng ating mundo ay i-redefine ano ba ang kahulugan ng achievements o success. Siguro kailangang maintindihan natin na ang achievements na sinasabi nating nakabase sa position at power ay di nagtatagal, ang kayamanan ay nauubos, ang kasikatan ay nalalaos, ang kagandahan ay naluluoy at ang titulo ay nalalampasan by another person. Material thing always turn to dust.

Perhaps we all need to realize that a successful life in the eyes of the world isn’t always a successful life in the eyes of Heaven.

Palagay ko mas may achievements ang mga kaklase ko na gumagabay at ginagawa ang kanilang tungkulin ng hindi nagiexpect ng karangalan, pagkilala, pasasalamat o lalo na ng pera. Marami sila, mga silent na guro, mga gumagabay sa magbubukid, mga nasa serbisyo, manunulat, mga walang pangalang kaklase.  Mga huwaran. Mga inspirasyon.

Kailangang iredefine ang success upang mamayani ang pagpapakumbaba, pagtutulungan at pagmamahalan.

May we also see the success in our own life ng tahimik at may pang-unawa.

May we always be a success in loving, giving, caring, and sharing.

Ang ating certificate ay nakaguhit sa mukha ng Panginoon. Nakabatay sa ngiti ng Panginoon sa atin.

—00000—

“Empty words are not enough. Where there’s hurt we’ll be a crutch. When there’s thirst we’ll fill each other’s cup. Because we care we love enough to share. Maybe you and I can’t do great things. We may not change the world in one day. But we still can change some things today… . In our small way” – Michael Jackson

Another Father’s Sacrifice

I had a meeting with the Department Head of a Design and Engineering Company and I met a friend na dati ay nasa kalabang kompanya.

Binati ko siya at ang sabi ko sa kanya, “akala ko ba exit ka na sabi mo noong huli tayong magkita?”

“Mahabang kuwento pare. Tagal nga kitang hinahanap para makuwento ko sa iyo ang nangyari, ” sagot nya.

“Ano ba ang nangyari? I know that retirado ka na at kamo ay magtatayo ka na lang ng talyer sa inyo sa Batangas.”

Inaya niya ako sa pantry at magkape raw kami. I prepare tea with milk at nagumpisa na siya magkuwento.

“Di ba kako magreretiro na ako dahil gagraduate na ang bunso ko. Nakaalis ako ng January at tama naman kako sa graduation ng anak ko sa Abril. Hindi ganun ang nangyari pare,” sinundan niya ng buntong hininga.

“Me nangyari bang di maganda? Di mo ako naPM o naemail man lang, ” pakli ko.

“All along kasi, akala namin ay nag-aaral ng maayos ang bunso ko. Me mga grades na ibinibigay na pasado naman siya. Noong sinabi ko na magreretire na ako kasi gagraduate na siya, tumututol siya. Magstay pa raw ako at balak niya na dito rin magwork. Pero nagretire nga ako.” Ang kanyang patuloy.

“Ang sarap ba ng damdamin pare na ikaw ay pauwi na after 18 years mo nang pagtatrabaho dito. Iyon na iyong reward sa sakripisyo mo. Kapiling mo na asawa mo. Tapos na ang mga anak. At enjoy na lang the rest of your life. Pero para akong binagsakan ng langit paguwi ko.” Ang medyo gumagaralgal niyang pagpapatuloy.

“Hindi rin alam ng asawa ko kung ano talaga ginagawa ng bunso ko. Isinusumbong na ng isa naming anak na babae na madalas na may nakakakita sa kanya sa Videoke Bar at kinausap niya ang isang professor nito at sinabi na bagsak nga. Pero pag tinatanong si bunso, me ipinakita namang katibayan na pasado siya. Lingid sa aming lahat ay nalululong na pala ito sa barkada. Ang masama nito pare ang barkada niya ay pakawala ng sindikato. Nalaman nila lahat ng background ni bunso. Na may amang nasa abroad, may nabiling mga lupa at may sasakyan. Noong umuwi ako, nawala siya. Sort of kinidnap siya ng barkada niya at pinatubos sa amin. Nalito ako. Di ko alam ang gagawin. Kahit ang mga anak ko at asawa ko. First time nangyari ito sa amin. Di naman kami kasi nagpo flaunt na ako ay nasa abroad. Simple lang ang buhay namin. Ang bunso ko, siguro panay ang kuwento. Ang pagyayabang. Napagkasunduan namin na ibigay ang gusto ng barkada niya. Nagbayad kami. Napabalik siya sa amin. Marami raw pahirap ang ginawa sa kanya.” Basag na ang boses ng kaibigan ko ng moment na ito.

“Nagsisisi ang bunso ko. Sinuntok siya ng kapatid niya. Namagitan ako. Hindi siya nakagraduate dahil almost 34 units pa pala ang hindi nya nakukuha. I decided to bring him sa Nanay ko sa Cebu. Doon siya magpapatuloy ng pagaaral.”

“Nagalit ang mga anak ko. Bakit pa raw siya susuportahan ay gumawa na ng kalokohan. Sabi ko, di ninyo alam ang damdamin ng isang ama. Kung di ko siya susuportahan, paano pa siya makakabangon. Ganyan ang ama, laging nakaalalay sa anak, anuman ang ginawa niyang masama. Kaya heto ako pare, kayod pa rin para sa kanya.” Ang kanyang mapait na ngiti.

“Well kako, this maybe a lesson for your son. Sana makabangon siya at di pa huli ang lahat. Ang magagawa ko pare ay pasyalan ka lagi. Ibabalik ko Tennis ko. Laro uli tayo at sama ka sa mga community activities ko. Dalhan kita next week ng gawa kong Atsrang Ampalaya. At God bless you pare. Saludo ako sa iyo!” Ang alo ko sa kanya.

“By the way pare, ipinadala niya sa akin mga grades niya. Matataas pare. ” Masaya niyang tugon.

“At authentic pare. Hindi fake.” Ang kanyang habol.

“I guess that’s just part of loving people: You have to give things up. Sometimes you even have to give them up. For them.”  ― Lauren Oliver

—000—

“Carry on my wayward son. There’ll be peace when you are done. Lay your weary head to rest. Don’t you cry no more no! Carry on, You will always remember
Carry on, Nothing equals the splendor Now your life’s no longer empty. Surely heaven waits for you.” – Kansas