PANTAY KAWAYAN.

Isa sa mga paborito kong puntahan noong ako ay bata pa ay ang bukid ng aking Tito Jap sa Ilaya.  Enjoy ako sa Ilaya dahil maraming bungang kahoy na mapipitas. Mauupo ako sa gilid ng ilog and there I would enjoy the peace and quiet, pagmamasdan ang agos ng tubig, makikinig sa huni ng ibon at pagaspas ng mga dahon ng mga puno. I’ll watch from there si Mang Kulas habang naglulukad at si Tito Jap ay nagluluto ng pagkain.

Pagmamasdan ko ang punong kawayan na yumukod sa hangin na parang mababali tapos babalik sa kanyang very graceful na dating posisyon. That time lagi kong iniisip na sana maging ganoon ako sa aking buhay.  Ang kakayahan na bumalik from shock, depression, kabiguan o anumang pangyayari sa buhay na naging malungkot o naghinagpis.

Ang buhay ay may lungkot at may ligaya, may tagumpay at may kasawian. Iyan ang buhay. Kaya tinawag na buhay. Kung meron mang dumaraan sa ating mga kasawian, mga bagay that make us feel really low, keep the hope. Ang pagasa na mayroong bukas at may darating na mas magandang kapalaran. Life is what God gave us. He will not let us fall down.

Ayun, naalala ko na ang word. Resiliency. The power to the original form, position after being bent, compressed or stretched.

Maging tulad ng kawayan.

Gracefully resilient.

Be hopeful. Don’t break.

—000—

“And when the night is cloudy. There is still a light that shines on me. Shine on until tomorrow, let it be. I wake up to the sound of music, Mother Mary comes to me. Speaking words of wisdom, let it be.” – The Beatles

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s